- Strona główna
- >
- Archiwum
- >
- zeszyt 3
- >
- Otępienie z ciałami Lewy’ego: obraz kliniczny, patogeneza i postępowanie terapeutyczne
Archiwum 1992–2014
Otępienie z ciałami Lewy’ego: obraz kliniczny, patogeneza i postępowanie terapeutyczne
Otępienie z ciałami Lewy'ego (DLB) może być przyczyną nawet ok. 20% otępień, ustępując, co do częstości tylko chorobie Alzheimera. Za najbardziej charakterystyczne objawy uznaje się triadę: parkinsonizm, fluktuacje funkcji poznawczych i halucynacje wzrokowe. W przypadku takiego obrazu klinicznego często stawiane jest rozpoznanie „psychozy starczej" (obejmujące przypadki ostrych i podostrych zespołów omamowo-urojeniowych z otępieniem i okresowo występującymi zaburzeniami świadomości), pod którym prawdopodobnie kryje się większość nierozpoznanych przypadków DLB. Wyodrębnienie otępienia z ciałami Lewy'ego, jako odrębnej jednostki nozologicznej i jej różnicowanie zarówno z chorobą Parkinsona z otępieniem, jak i z chorobą Alzheimera wydaje się mieć istotne znaczenie kliniczne ze względu na odmienności terapeutyczne (dobrą reakcję na inhibitory cholinesterazy oraz nadwrażliwość na neuroleptyki). W pracy omówiono obraz kliniczny, patogenezę, różnicowanie choroby oraz aktualne zalecenia terapeutyczne.
ul. Czechosłowacka 8/10, 92-216 Łódź