Postępy psychiatrii i nuerologii


ISSN 1230-2813
ISSN online 2720-5371 

JCR Impact Factor: 1,0
CiteScore 2024: 1,4
Punktacja MEiN: 70
Index Copernicus 2023: 153,00

Czasopismo indeksowane w PubMed.

Zachęcamy nasze Czytelniczki i naszych Czytelników do kontynuacji, wznowienia lub rozpoczęcia prenumeraty kwartalnika w 2025 roku. Czasopismo potrzebuje Państwa wsparcia – by stawało się coraz lepsze i mogło więcej Państwu zaoferować.

Panel redakcyjny
Zgłaszanie i recenzowanie prac online

Archiwum 1992–2014

2005, tom 14, zeszyt 1
Artykuł oryginalny

Przewlekle zespoły móżdżkowe

Wanda Sobczyk1, EWA PIŁKOWSKA1, ANNA SUŁEK3, MARIA NIEWIADOMSKA2, Maria Rakowicz2, Renata Poniatowska4, Jarosław Ryterski4, ŁUCJA PAŁKA1, ALICJA GOSZCZAŃSKA-CIUCHTA1
1. I Klinika Neurologii Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
2. Zakładu Neurofizjologii Klinicznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
3. Zakład Genetyki Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
4. Zakładu Radiologii Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie
Postępy Psychiatrii i Neurologii 2005; 14 (1): 11-18
Słowa kluczowe: zespół móżdżkowy, ataksja rdzeniowo-móżdżkowa (SCA), diagnostyka różnicowa, choroby zwyrodnieniowe mózgu
Streszczenie

Cel. Celem pracy jest próba oceny etiologii zaburzeń u chorych skierowanych w okresie 1998-2002 do I Kliniki Neurologicznej IPiN z cechami przewlekłego zespołu móżdżkowego.

Metoda. Przeanalizowano cechy epidemiologiczne, kliniczne i wyniki badań dodatkowych (badania genetyczne, MRI mózgu, emg) u 45 chorych, u których kierujący lekarze uznali zespół móżdżkowy za dominujący w obrazie klinicznym. Przeprowadzono badania DNA (Zakład Genetyki) w kierunku niestabilnych powtórzeń trójnukleotydów i obecności cech ataksji rdzeniowo-móżdżkowej (SCA - spinocerebellar ataxia). Pomimo że w Polsce dotychczas stwierdzano tylko SCA1 i SCA2 oraz SCA8 i SCA17 (jedna rodzina), w przypadkach rodzinnego występowania choroby z reguły wykonywano komplet mutacji. U większości pacjentów wykonywano badanie w kierunku SCA1, 2, 3, 6, 7, 8, 12, 17 oraz DRPLA (dentato-rubro-pallido-luysi atrophy).

Wyniki. Obserwowanych chorych podzielono na 4 grupy: (I) z potwierdzonym rozpoznaniem SCA (1 i 2), (II) z objawami zaniku móżdżku w MRI (wynik w kierunku SCA negatywny), (III) z uogólnionymi zmianami mózgowymi pod postacią zespołów móżdżkowo-piramidowo-pozapiramidowych (bez cech zaniku móżdżku i braku potwierdzenia SCA oraz (IV) z wtórnymi objawami móżdżkowymi w przebiegu innych zdiagnozowanych schorzeń o.u.n. Nie udało się w całkowicie zadowalający sposób osiągnąć założonego celu pracy, ponieważ u części pacjentów etiologia zaburzeń pozostała nadal niejasna.

Wnioski. Najistotniejszym, jak się wydaje, problemem w różnicowaniu przewlekłych zespołów móżdżkowych jest ustalenie, czy chodzi o: (1) pierwotne (często genetycznie uwarunkowane) uszkodzenie móżdżku, czy jest to (2) proces uogólnionych zmian mózgowych, czy też (3) objawy móżdżkowe występują niejako wtórnie w przebiegu innych chorób o.u.n. i dominują w późniejszym okresie choroby. Służy temu przede wszystkim analiza zgłaszanych objawów, ich sekwencja i nasilenie w czasie. Wydaje się, że w diagnostyce różnicowej najwięcej wnoszą badania genetyczne, neurofizjologiczne i rezonans magnetyczny mózgu. Bardzo istotny jest dokładny wywiad genetyczny.

Adres do korespondencji
Prof. Wanda Sobczyk, I Klinika Neurologii Instytutu Psychiatrii i Neurologii, ul. Sobieskiego 9, 02-957 Warszawa
Dodałeś przedmiot do koszyka
Przywróć hasło
Koszyk (0)
Brak produktów w koszyku
Suma częściowa
0,00 zł
Przejdź do kasy
Rozmiar czcionki
Kontrast
Podkreślone linki